İKRA

                                                                                       Ayrımcılık!          Ayrımcılığın her türlüsüne karşıyım ben! Bu ister ırk, dil, din gibi yaygın bilinenler olsun isterse futbol takımı, parti taraftarlığı olsun! Bence hiçbir aşırı taraftarlık ve diğerini ötekileştirme doğru bir tutum değil. Neden mi? Futbol taraftarlarının birbirine girdiği maçlar ve bir siyasetçinin kışkırtıcı söylemiyle birbirine şiddet uygulayan insanlar gibi örnekler konuyu biraz anlaşılır hale getirir sanırım. İnsan insana en başta saygı duymalı koşullar ne olursa olsun. Bir şeyi fazla sevince karşıdakinin de hakkını unutup kendini kaptırıp sadece benim görüşüm, sadece benim taraf tuttuklarım önemli demek zaten başkasına saygı duymamay...

                                     Bazen sayfalarca yazasın gelir. Kelimeler kaleminden taşar, mürekkep olup oluk oluk akar. Yazayım dersin ne varsa içimde dökeyim kağıda. Başlarsın yazmaya. Nedenini, niçinini, kırgınlıklarını, kızdıklarını hepsini teker teker kaleme alırsın. Yazdıkça yazasın gelir. Sonra bir bakmışsın dağ gibi yığınla şey anlatmışsın sayfalarca ve içinin yangınının söndüğünü farkedersin. Ve düşünürsün değdi mi? Üç günlük dünya Sultan Süleyman'a kalmamış bana mı kalacak dersin ve kağıdı alıp yırtarsın.

                   ''  Yalnızlığın dibine vurdum bugünlerde. Suyunu sıkıp içtim, günlerce, gecelerce. Ve aylarca bir tek ses çıkmadı ağzımdan. Yalnızca iki kelime: buna da şükür.''

                               Gecelerimiz karanlık sabahlar ise uzak bize. Bir kandil sunsan gönlümüze ışığında sabahlasak! Şu zifiri karanlık ruhlarımıza fer ver Allah’ım. Işığımızı kaybettik bir hayli zamandır. Rahmetini üzerimize sal, kansın tüm çorak yürekler. Vaktidir Allah’ım sızlayan kalplerimize, yaşaran gözlerimize gül. Gün bugün. Yok başka bildiğimiz kapı Sen’in kapından başka. Boş çevirme Allah’ım. Yeşersin tüm ümitler. Aydınlığa gark olsun bütün karanlıklar ve yarınlar. Tohuma dursun bütün aminler... Bir ışık ver Allah’ım, nurunda boğulsun bütün küfürler.

                     Ve bazen yazı yazmak istemezsin. Dağarcığında kalan kelimelerin harflerin suyunu sıkarsın ama yine de bir damla  harf dahi akmaz. Olsun dersin. Bugün hesabı sorulacak bir şeyler karalamadım dersin. Şükredersin. Vesselam. 

             Pamuk ipliğine bağlı hayatlar... Kıldan da ince köprüler... Dokunsan yıkılacak  evler ... Ateşten gömlekler... Giysen seni yakar. Giymesen olmaz.          Kiminin katili bir sinek. Kimininse azgın bir deniz. Anne karnında başlayan vehimler... Kafada arkası bitmeyen düşünceler... Yol vermeyen problemler... Sen ne karışık bir denklemsin ey hayat...! Seni sevenin sonu hüsran, sevmeyenin yüzü gülmüyor bu dünyada ama ukbası rahat.

                         Hava rüzgarlı. Etraf karanlık. Yer Çöl. Bir fırtınadayım. Nereye tutunsam? Göz gözü görmüyor ki kum fırtınası var. Elim yüzüm toprak içinde.  Sallanıyorum, ha düştüm ha düşeceğim. Yok mu kimse? Yardım edin diye bağırıyorum. Kimsecikler yok, duyan yok ama bağırmalıyım. Tek ses rüzgarın.  Yürüyorum ama sarhoş gibi. Bir bilinmeyene gidiyorum. Nasıl geldim buralara? Nasıl devam edeceğim peki? Kimsesiz, aç, yorgun ve  bitap.  Gençliğimin sonbaharı işte böyle...  Yardım et Allah’ım bütün gençlere manevi sınavlarında...