İKRA

             İçimde üzüntü adacıkları oluştu adeta. Çok kez kırıldım. Parçalandı dağıldı kalbim. Tuzla buz oldu adeta ve bu kaçıncı yapıştırışım parçalarını bilemedim. Eskisi gibi olmadı ama yine de bir nebze de olsa düzeldi. Ama yer yer kanıyor adeta. İşte bir bunu durduramadım. O kanadıkça gözlerim yaşarıyor. Gözyaşına dönüşüyor dışta, içte ise kan... Bazen gözyaşlarım dışa vurmuyor, içime akıyor ve gözyaşım kana karışıyor. Sessizliğim bu yüzden.

  Duygu yüklü bulutlar gibiyim karanlığın ortasında.                                           Sığmıyorum kabıma. Bulunduğum oda, dünya dar geliyor  . N efes almak zorlaşıyor. Göğüs kafesim daralıyor. Bir okadar da gözyaşı süzülüyor yanaklarıma. Kurumuş çöllere ab-ı hayat sunar gibi, Yıkar mi acaba kalbimdeki tüm kirleri? Beyaza döner mi bütün renkler, Aminler karışınca gözyaşlarıma...   Ama sineme mızrak saplandı adeta Çıkarsan daha fazla kanayacak, Yarama tuz bastılar, çıkarmak ne ki... Gel de isyan etme...! Ama etme. Yakışmıyor dilime. Ne demişler; sultana sultanlık gedaya gedalık! Rabbim der susarım o halde. Çünkü O bilir her şeyin en iyisini Mercilerin en güzeli, güzel eyle Ömrümü, evvelimi ve ahirimi...                     ...