İKRA

                  Yalın olmaktan gelir yalnızlık. Yalın, tek başına, kimsesiz. Yalnızlıktan nasiplenirsin bazen. Bazen sevdiklerin üzer, bazen de kalabalıklar içinde yalnız hissedersin kendini. İşte o zaman başlarsın dünyaya geliş nedenini sorgulamaya( sebebi hikmeti neydi dersin ). Hatta dünyanın ne kadar sahte ve geçici olduğunu düşünürsün. Sevdiğin insanlar kırar kalbini, tuzla buz eder ve canin yanar. Çünkü en çok sevdiğimiz insanlar acıtır canimizi. Yoğun acı hissedersin. Acıyla pişer, olgunlaşırsın adeta. Ve Rabbin seslenir olaylar vasıtasıyla : " kulum Ben varım Seni duyan , hissettiklerini bilen ve seni gören ... Der ki " kulum bana dön yüzünü, bana anlat her şeyini çünkü Ben Senin Yaratıcınım, yakınlaş bana... "  Hatırlatır kendisini Rahman. Ne kadar güzel değil mi? Ben Seni dünyaya dalıp unutmuşken Sen benim  meğerse ne kadar yakınımdaymışsın aslında. Zaman maneviyat zamanıdır ozaman.  Şükret , dua et, istiğfar e...