İKRA

                     Ve bazen yazı yazmak istemezsin. Dağarcığında kalan kelimelerin harflerin suyunu sıkarsın ama yine de bir damla  harf dahi akmaz. Olsun dersin. Bugün hesabı sorulacak bir şeyler karalamadım dersin. Şükredersin. Vesselam. 

             Pamuk ipliğine bağlı hayatlar... Kıldan da ince köprüler... Dokunsan yıkılacak  evler ... Ateşten gömlekler... Giysen seni yakar. Giymesen olmaz.          Kiminin katili bir sinek. Kimininse azgın bir deniz. Anne karnında başlayan vehimler... Kafada arkası bitmeyen düşünceler... Yol vermeyen problemler... Sen ne karışık bir denklemsin ey hayat...! Seni sevenin sonu hüsran, sevmeyenin yüzü gülmüyor bu dünyada ama ukbası rahat.

                         Hava rüzgarlı. Etraf karanlık. Yer Çöl. Bir fırtınadayım. Nereye tutunsam? Göz gözü görmüyor ki kum fırtınası var. Elim yüzüm toprak içinde.  Sallanıyorum, ha düştüm ha düşeceğim. Yok mu kimse? Yardım edin diye bağırıyorum. Kimsecikler yok, duyan yok ama bağırmalıyım. Tek ses rüzgarın.  Yürüyorum ama sarhoş gibi. Bir bilinmeyene gidiyorum. Nasıl geldim buralara? Nasıl devam edeceğim peki? Kimsesiz, aç, yorgun ve  bitap.  Gençliğimin sonbaharı işte böyle...  Yardım et Allah’ım bütün gençlere manevi sınavlarında...