İKRA

                                     Bazen sayfalarca yazasın gelir. Kelimeler kaleminden taşar, mürekkep olup oluk oluk akar. Yazayım dersin ne varsa içimde dökeyim kağıda. Başlarsın yazmaya. Nedenini, niçinini, kırgınlıklarını, kızdıklarını hepsini teker teker kaleme alırsın. Yazdıkça yazasın gelir. Sonra bir bakmışsın dağ gibi yığınla şey anlatmışsın sayfalarca ve içinin yangınının söndüğünü farkedersin. Ve düşünürsün değdi mi? Üç günlük dünya Sultan Süleyman'a kalmamış bana mı kalacak dersin ve kağıdı alıp yırtarsın.

                   ''  Yalnızlığın dibine vurdum bugünlerde. Suyunu sıkıp içtim, günlerce, gecelerce. Ve aylarca bir tek ses çıkmadı ağzımdan. Yalnızca iki kelime: buna da şükür.''

                     Ve bazen yazı yazmak istemezsin. Dağarcığında kalan kelimelerin harflerin suyunu sıkarsın ama yine de bir damla  harf dahi akmaz. Olsun dersin. Bugün hesabı sorulacak bir şeyler karalamadım dersin. Şükredersin. Vesselam.