İKRA

                                                                         Yeni doğmuş bir bebek olmak isterdim. Her şeyi yeni öğrenmeye başlamak. Örneğin adım atmaya ilk başladığında düşüp tekrar ayağa kalkmanın zevkini duymak. Bir çiçek gördüğümde kokusunu iyice içime çekip ilk defa kokluyor gibi hissetmek, ilk defa koku alıyor gibi... Yolda gördüğün karıncaların çalışkanlığına ilk defa şahit oluyor gibi hayret etmek. Kısacası hayatı yeniden keşfetmek, kimin ne dediğine aldırmadan. Ama biz yetişkinler genelde ülfet hali yaşıyoruz. Çoğu şeyi yaşar gibi yapıyoruz ama yaşamıyoruz. Mesela biriyle fikrini paylaşmak istiyorsun ama aldığın cevap “ben bunu biliyorum” oluyor. Peki biliyorsan neden uygulamıyorsun? Bilmek yetmiyor, bilmiyor musun? Ve eğer uygulamıyorsak o bilginin bize faydası ne? Aslında düşününce,...

                                                                                         Sağa sola bakınıp nereye gitsem diye düşünüyordum ki; acıydı gelen. Nereden de gördüm onu? Sana eşlik edeyim dedi. Gideceğim yeri biliyor gibiydi. Oysa söylememiştim  herhangi bir şey.  Koluma girdi yavaşça ve aldı götürdü beni. İçeri girdik ve konuş Onunla dedi ve geri çekildi. Görevi bitmişti adeta. Seccademi serdim ve Sana geldim  Rabbim dedim. Beni Sana bu acı getirdi ve de iyi ki getirdi çünkü gidecek başka yerim yoktu. Gözyaşlarına boğuldum. Rabbim Sensiz bırakma beni bir lahza olsun..! Acıyla gelen davetine kurban olayım.

                                                                                                                                                                              Suya sabuna dokunduğu gibi arada kaleme kâğıda da dokunmalı insan. Su maddi kirlerden temizler ve arıtır yazmak ise ruhunu. İnsanlar bir yere kadar dinler seni . Psikologlar parayla dinler yakınların ise her zaman müsait değil. Oysa Rabbine anlatırsan hem bedava hem de istediğin kadar istediğin zamanda. Düşününce muhteşem bir şey. Biri var ve  beni istediğim her an duyuyor. Ozaman ned...