SIZI

                                          

                            

                                                                         

         Kalp ağrım dinmiyordu. Dinecek gibi de gözükmüyordu. Adeta, tuzu biberiydi günün keder. Bugün de nasibimizi aldık, elhamdülillah. Amaç, bazen iyi bir şeyden bahsetmek değildi yazmanın. İçindekileri dökesi gelir insanın. Ne gariptir ki başka bir insana anlatamadıklarını ya da sebepsizce kalem oynatasın gelir. Öyle rastgele denize olta atar gibi. Ne çıkarsa bahtına! 

         Çünkü ruh da bunalır bazen. Kendini en dipteki suya dalar gibi. Avazı çıktığı kadar bağırası gelir insanın. Boğuluyorum demek ister. Ama sesi çıkmaz bir lahza da olsa. Yankı yapar o an içindeki ses. Kalp ağrına eşlik eder bütün organların adeta. Bütün hücrelerin haykırırken o sesi, Sen sadece Rahman'ın duyduğunu bilirsin. 

         Kalpten gele gele bir la ilahe illallah desen geçecekmiş gibi gelir. Ama diyemezsin. Bari demiş gibi yap der vicdanın ya da azıcık zorla kendini der. Kim kolay zafer elde etmiştir ki sen edesin. Vicdan bu. Elvermiyor yine işte bazı şeyleri.